De heenreis.

Vliegen naar Parijs ging snel en comfortabel. Eenmaal op ‘De Gaulle’aangekomen moest ik 2 1/2 uur wachten voordat een shuttlebus van het hotel me oppikte. Dat was minder. Het was dat een aardige andere chauffeur me (na enig bedelen van mijn kant) had opgepikt en bij de juiste stop heeft gedropt , anders had ik er nóg gestaan. Verschrikkelijk vliegveld dat De Gaulle! Onduidelijk ook, de volgende dag had ik bijna het vliegtuig naar Kenia gemist, omdat ik de verkeerde richting was uitgelopen en weer terecht kwam bij de inchekbalie (maar ik wás al ingecheckt). Een vrouw begon naar me te gillen dat mijn vliegtuig aan de andere kant stond en hoe ik in hemelsnaam dáár terecht was gekomen. Gelukkig werd ik weer gered door een aardige man die een sluiproute wist en zat ik even later vliegtuig richting Nairobi.

Eenmaal aangekomen stond daar Edward, degene die alles geregeld had (en later een boef bleek), mijn vriendin had haar vlucht gemist en ik ging alleen richting hotel. 1^e kerstdag 2006. Heerlijk roomservice besteld en vroeg naar bed.

Het land.

Heerlijk! Ik heb me nog nooit zó lekker gevoeld in een vreemd land waar ik de taal niet ken (Swahili, maar gelukkig ook engels). Zodra ik mijn voeten op de aarde zette wist ik; Dit is mijn land! Waarschijnlijk lopen de aardlijnen volstrekt synchroon met mijn levensaderen, karma en aura.

De mensen.

Kenianen zijn geweldig. Ik heb nog nooit mensen ontmoet die een koloniaal verleden hebben die zó vrij en gelijkwaardig met me omgingen. Geen onderhuidse woede van ;Jij vieze, witte, rijke blanke.. Geen onderdanig gedrag van; Jij rijke,witte, westerse die mij rijk kan maken als ik maar glimlach…maar vrijheid, gelijkheid. Jij doet jouw ding, ik het mijne..zoiets Een verademing! Niet hoeven opletten of je iets verkeerds of beledigends zegt. Veel mensen die ik ontmoet heb zijn speels, hebben gevoel voor humor en zijn erg open. Er zijn heel veel stammen in Kenia waarvan de Kikuyo de grootste is. Mensen zijn stambewust maar gaan vriendelijk met elkaar om. Ik heb ze maar gezegd dat ik van de stam van Brinker ben (je weet wel dat jongetje met zijn vinger in de dijk). Daarmee kreeg ik veel aanzien natuurlijk! Kenia is één van de meest stabiele landen in Afrika.Mijn vriendin en ik hebben bedacht dat dit kwam omdat er geen grondstoffen zijn. Mazzel voor Kenia!

De Masaï die we ontmoet hebben waren klein, lelijk, ziekelijk en vreselijk op geld belust. Verpest door het toerisme. Erg jammer en teleurstellend. Het kan ook dat we gewoon hulpmasaïs hebben ontmoet (zoiets als hulpsinterklazen). Omdat wij dit fenomeen kennen uit Nederland hadden we het natuurlijk metéén door! (Ook al hebben we ervoor gezorgd dat het dorp weer een nieuwe koe in Tanzania kon kopen)

De dieren

Ik heb zóveel dieren gezien! Ik kan ze niet meer tellen. Meteen al toen we op de airstripe landen (het is i.d.d. een streepje van aangestampte aarde waar je met je minivliegtuigje op landt..erg leuk) ,werden we meegenomen naar een cheeta die één of andere bluejeans bok had gegrepen. Vier mini-cheetaatjes zaten lekker van de kont te smullen terwijl moeder ervoor ging uitrusten,  nauwelijks de tientallen safaribusjes er omheen in zich opnemend. Die dieren zijn gewend aan foto/filmtoestellen en busjes met dikke, witte, niet-eetbare ‘dingen’erin. Ik heb verstoppertje gespeeld met olifanten, drie mannenleeuwen verslonden, verbaasd naar aliëngiraffen gekeken en honderden, miljoenen bokken, gazellen, gnoe’s, apen, zebra’s, harte-en wildebeesten gezien plus één hyena en een jakhals. Wat wil een mens nog meer? Ja. Ehm…de

Mannen

Het begon al in het vliegtuig naar Parijs.Ik zat naast een amerikaanse moslim die op weg was naar Mekka. Hij had zijn vlucht gemist samen met zijn vrouw, die nu helemaal alleen in een ander vliegtuig naar Mekka zat. We raakten in een geanimeerd gesprek verzeild over de wereldvrede en andere belangrijke filosofische zaken. Toen nam ik een wijntje bij het diner (ja, halloooo, ik vloog met Air France) Het heerschap vroeg mij nogal broeierig of ik daar nu geil van werd. Ik gaf hem nog een kans te doen alsof het verpreking was en zei met een vreselijk beschaafd engels accent; Excuse me? Maar toen hij het nog een keer vroeg, zei ik of hij het een prettig idee zou vinden als op ditzelfde moment een ander heerschap dan hijzelf dezelfde vraag aan zijn vrouw zou stellen. Nee, dit zei ik niet. Ik dacht het wel en begon een ander leuk geanimeerd gesprek met de nederlander aan de linkerkant van me. Die was heel leuk.Woonde en werkte in Indonesië. Dus tot Parijs had ik een vreselijk boeiend gesprek over het leven en allemaal andere belangrijke filosofische kwesties. De mekkaganger heb ik niet meer aangekeken. Ik denk dat hij ergens wel moet snappen waarom!

Daarna kwam een énorme halve Masaï/ Kikuyo manager van het hotel die me behoorlijk dronken had gevoerd. Maar aangezien zijn handdruk wel tien leeuwen kon doden ben ik er niet aan begonnen ondanks de smeekbeden van mijn vriendin om hem te nemen! Daarna hadden we Jackson, onze geweldige gids die ons door kuilen, overstroomde wegen en weet ik wat sjeesde, die dieren van tien mijl afstand kon ruiken (ik ook, blijk een geweldige speurneus te hebben) en die intens veel van zijn vrouw hield, die hij zo miste, die in Nairobi op hem wachtte met zijn drie bloedjes van kinderen…dáár begon ik al niet eens aan.

En dan had je de mannen die het eten bedienden, koffers droegen, drankjes serveerden;  de Kissy’s, Charlie’s en de Watsons…allemaal dromden ze om ons heen zzzoemmmm, zzoemmmmmm, hongerige bijen om stroperige honing…Alleen voelden we ons niet stroperig, alleen maar moe. Dus gingen we vroeg naar bed om de volgende ochtend vroeg met Jackson weer op jacht te gaan, op zoek naar mijn daadwerkelijke echtgenoot die ergens, out there moest rondzwerven. Aan het eind van de tweede dag werd ik enigszins wanhopig. Ik vertelde aan Jackson dat ik acht jaar geleden over een mannetjesleeuw had gedroomd en dat ik wist dat het nú of nooit was. Ik moest en zou hem vinden, anders had ik de kans op een normaal huwelijksleven gewoon gemist. Dát kón toch niet. Ik wist dat mijn echtgenoot hier ergens rond moest sluipen. Jackson hitte the road maar eens again en ja hoor..even later maakte hij een slippende u-turn. Mijn echtgenoot was gespot! Had hij over de radio gehoord. Vol gas, modder de Masaï Mara inspuitend, sjeesden we naar mijn echtgenoot, die zich in een gebied bevond waar je eigenlijk niet mocht komen.Maar Jackson, king of the Masaï Mara had toestemming gevraagd aan de oplettende rangers. Even later stonden we oog in oog met de man van mijn leven!

Is this your husband? vroeg Jackson.Ik knikte verheugd. Nu zou het gebeuren! Maar..de man van mijn leven lag diep in slaap! Ik probeerde nog telepathisch contact te maken, maar hij draaide zich nog eens om, aaide met zijn poot over zijn hoofd en liet een tevreden gebrom horen.Het was me duidelijk. Met zo’n luie vent zou ik niet gaan trouwen. Hij keek me niet eens aan! The wedding was off! Ik bedankte Jackson uitvoerig voor het redden van mijn leven.Stel je voordat ik ongezien in het huwelijk was getreden.

Een beetje verdrietig omdat ik nu zeker niet meer zou trouwen met mijn leeuw, gingen we de volgende dag, vlak voordat we weer terug moesten naar Nairobi, even op safari. En wat je niet voor mogelijk zou houden gebeurde.Jackson spotte wel twee nieuwe husbands voor mij! Een was heel groot, bijna drie meter, schat ik. Die zat gras te eten.Dat vond ik wel lollig, een vegetarische leeuw. Hij keek me diep in mijn ogen aan, dus dat zat ook al goed, nóg een keer keek hij diep in the bottom of my soul. Nu ik wist het zéker, dit was ‘m! En toen…toen kotste hij! Zijn buik bulkte samen en met enorme spasmes kotste hij de hele Masaï Mara vol. Diep beledigd was ik. Beetje kotsen als ik je aankijk. Dat was exit echtgenoot nummer twee. Nu was mijn hoop gericht op de derde man. Prachtige rode manen had hij, onafhankelijk tiepje. Want, toen zijn broer na het kotsen hem een kopje gaf liep hij weg, het veld in. Okee, ik ben ook zelfstandig.Dat moedig ik aan. Ineens nam hij een duik in het gras, kont omhoog, voorste poten naar beneden, ging hij tot Allah bidden. Nu had ik het hé-le-máál gehad. Ik hou niet van godsdienstwaanzinnigen!

Breng me naar het vliegveld Jackson! And so he did.

There’s no time

To talk

About the differences

In our opinions

How life should be lived

How children should be raised

How pain should be treated

There’s just no time

For our differences

My friend

Let’s talk about

Our agreements

Our mutual

Interests

Let’s be open

To our beings

And our way

We’re trying

To life

Our lives, my friend

There’s no time

For fussing

and fighting

My friend

We both know it

So let’s get over it

And find our way

With our selves

Our beings

Our souls

Lieve M.,
Soms schreeuwt mijn hart je naam. Een wanhoopskreet. Dan kijk ik naar de lucht voor een teken van leven. Maar die blijft blauw, of grijs, soms onheilspellend donker dan weer helderlicht. De hemel zit daar achter en blijft voor mij hermetisch gesloten. Zeven jaar. Al bijna zeven jaar is het alweer dat je dood bent. En soms overvalt me dat rauwe gemis. De pijn is dan net als in het begin. Diepe sneden die door mijn ziel worden getrokken, keer op keer. Hoe leg je dat uit aan iemand die dat zelf niet heeft meegemaakt?
Sommige mensen zeggen dat ik je niet loslaat, dat ik me vastklamp aan spullen, herinneringen. Hoe leg je uit dat je sommige herinneringen niet wil loslaten? Het is net alsof door mijn herinneringen aan jou jij nog een beetje doorleeft. Samen met mij.
Loslaten, het is zo’n clichéwoord dat ik zelf ook weleens gebruik. Zo makkelijk gezegd om rauwe pijn van een ander of jezelf niet aan te willen zien, of te doorleven. Soms zoek ik die pijn bewust op. Het is mijn zwarte maan. Ik doe mijn ogen dicht en ik voel je, zie je, ruik je. En dan laat ik de pijn stromen, het gemis toe.Die gapende, donkere ruimte in mijn ziel. Die jij eens op wist te vullen. Vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen kende ik je. Alsof ik wist wie jij was in het diepst van je wezen en andersom. Jij wist wie ik was. Ook al waren we anders. We kenden elkaars schaduw.We konden lelijk zijn bij elkaar en hadden elkaar dan niet minder lief. Dat mis ik nog het meest…maar ook je eigenheid, je onafhankelijke visie. Die zo respectvol kon botsen met de mijne. Onze gesprekken. Je was mijn muze.
Soms deel ik een herinnering. Zoals met je moeder. Dan glimlachen we en zijn daarna even stil. In de stilte zweeft het gemis, ben je toch aanwezig. Ik heb je moeder nog nooit een traan om je zien laten.. Misschien huilt haar hart razende kreten, maar je ziet het nooit. Of heeft ze uit angst voor een breuk, een scheur, haar hart gepantserd met een geweven harnas van glimlachjes? Ik weet het niet en ik zal het ook nooit weten. Zó dicht als ik bij jou mocht komen, zó ver houdt jouw familie me van hun zieleroerselen vandaan.
Als ik met oude vrienden ben dan komt het weleens voor dat we een muziekstuk horen. Of een kunstwerk zien. Dat zou jij mooi vinden, zeggen we dan tegen elkaar. We knikken tevreden omdat we jouw voorkeuren zo goed kennen. Dan ben ik even niet alleen. We delen het gemis, de pijn dat je er niet meer bent om nieuwe voorkeuren te ontwikkelen.
In die zeven jaar heb ik me wél ontwikkeld. Ben verder gegaan, heb nieuwe herinneringen gecreeërd zonder jou. Ik heb een nieuwe baan gekregen, de kinderen groter zien groeien, verre reizen gemaakt, ben een nieuwe studie begonnen en nieuwe ‘liefdes’ aangegaan. Ik had het graag met je gedeeld, maar dit is een nieuw hoofdstuk in mijn leven.
Ze zeggen weleens dat na iedere zeven jaar er een nieuwe cyclus begint en misschien is dat ook wel zo. Het lijkt alsof mijn bezigheden soms ook een deel van het gapende gat in mijn ziel kunnen vervullen, een diepte kan bereiken die lange tijd verborgen was onder het zware verdriet dat ik voelde. Nu, na zeven jaar laat een andere kant van mijn zwarte maan zich weer zien. Een helende, regenererende kant. Ik groei. En ik weet zeker dat jij daar ergens in de hemel met een grote glimlach naar me kijkt!

Maar met wát?

De tijd gaat altijd sneller dan ik denk.

Misschien moet ik meer tijd besteden aan dit weblog?

I’ll try…

voor nu…bye…bye…

Morgen ga ik naar de Rocky Horror Show!
In samenwerking met de organiseert
Het Amnesty Fantastic Filmfestival

Ik voel dat het Lente wordt.
Van binnen bruist het.
Maar, als ik naar de toppen van de bomen kijk
mijn vinger nat naar buiten steek om het weer te peilen
naar het onaffe nest van de ekster gluur
de verlepte krokusjes in het gras
dan merk ik dat het opwarmen van de aarde
nog lang niet voldoende is

In deze bijzondere cursus wordt u gedurende vier avonden meegenomen naar de sterrenhemel boven het Oude Egypte. De astronomische kennis van de Egyptenaren reikte verder dan vaak wordt vermoed. Sterrenkundige opvattingen uit de tijd van de piramiden, de regeringsperiode van koningin Hatsjepsoet en Ptolemaeen Tijd worden besproken.
De cursus vindt plaats in het Artis Planetarium te Amsterdam.

Sterren boven de piramiden

In het Oude Egypte speelden de sterren een belangrijke rol, zowel in het Dodengeloof als in het dagelijks leven. De Egyptenaren zagen hun goden in de sterren weerspiegeld. Aan de positie van de verschillende hemellichamen werd ieder uur van de nacht bepaald. In de tijd van de piramiden begonnen de Egyptenaren voor het eerst de wetmatigheden van de natuur te onderzoeken. Het was een tijd waarin rekenkundig begaafde priesters in de lotgevallen van het land ingrepen. Onder hen bevonden zich ook de priesters die zich met intensieve hemelwaarnemingen bezighielden. De Egyptenaren verdeelden de sterrenhemel in zesendertig sterrenbeelden die een periode van tien dagen bestrijken, decanen genaamd. Op het dak van de Hathortempel te Dendera bevinden zich zes mysteriekapellen voor de cultus van Osiris, de god en koning van het Dodenrijk. Op de plafonds van de kapellen staan bijzondere voorstellingen uit de tijd van de beroemde koningin Cleopatra VII. De raadselachtige voorstellingen leggen een verband tussen de stand van de sterren en de planeten uit die tijd en de mythe rondom de wederopstanding van Osiris. In vier avonden zal de cursist worden meegenomen naar de sterrenhemel boven Dendera tijdens de eerste eeuw voor Christus. De Zodiak van Dendera vormt een sterrenkaart waarin niet alleen de tekens van de dierenriem zijn verwerkt. Ook de verschillende fasen van de maan, de positie van de sterrenbeelden Orion, Sothis en Canopus en de aan de Egyptische goden gelijkgestelde planeten zijn erin verwerkt. Zelfs een zons- en maansverduistering staat afgebeeld. Hierdoor is de Zodiak nauwkeurig te dateren. Tijdens de lessen zal worden ingegaan op de religieuze achtergronden van het nachtritueel voor de god Osiris.

Aanbod voorjaar 2006

Amsterdam

De cursus De Sterren boven Egypte wordt alleen gegeven in het Artis Planetarium, Plantage Kerklaan 38-40 te Amsterdam.

De cursus wordt gegeven op maandagavond van 19.30 tot 21.30 uur en gaat van start op 27 februari 2006.

De cursusdata zijn: 27 februari, 6 maart, 13 maart en 20 maart 2006.

Het minimum aantal deelnemers aan deze cursus bedraagt vijfenveertig personen.
Het maximum aantal deelnemers aan deze cursus bedraagt honderd personen.

De kosten per cursus bedragen € 100,-. Dit is inclusief het cursusmateriaal en de toegang tot het Planetarium.
meer weten? Klik

Verslag van een minuut gratis winkelen;

Dáár stond ik dan; piekharen, stappers uit het oerwoud aan vanwege een plotseling verschenen blaar, en enigszins gegeneerd.
‘Oooowww, ben jij het ,’riep het meisje van de sigaretten, haar leedvermaak nauwelijks verbergend.
Ja, ik! Die randdebiel die te vaak, té veel sigareten bij je koopt.
Daar kwam de manager. Eerst gingen we genoeglijk koffie drinken.
‘Nee, geen kano, ben op dieët,’ mompelde ik.
Je zag hem denken; Móói! Dieëtprodukten!
We keuvelden wat over logistiek, zwervers, tolerantie en het tegenover gestelde en vervolgens bespraken we de strategie. (Het is maar goed dat ik een managementopleiding doe, anders had ik er geen hout van begrepen).
Ik mocht eerst rondkijken, hij zou vier karren klaarzetten (had grootse plannen met mij!), de DVD’s ook vlakbij de schappen neerzetten (bijna alleen maar kleuterliedjes o.i.d., maar goed..toch leuk!) en daarna mocht ik mijn zoon bellen op de mobiele van de manager, én mijn zoon mocht óók meehelpen (blijkbaar begon zijn vertrouwen in mijn graaikunstwat af te nemen). Goed!
Zoon kwam met kreukelig slaapgezicht de winkel inwandelen en toen was het; Een, twee, drie…GO!
Rustig wandelden we het gangpad af waar ik dacht het meest mijn slag te kunnen slaan. De manager stond te springen; Pákken! Pákken! Méér! Méér!
Mijn zoon bekeek rustig de shampoos één voor één, ik haalde rustig het Brabantia keukenhangerding van zijn haakje, wat messen, wat tijdschriften (De manager stond achter ons droog te spurten), door naar de volgende rij, wijn, dure flessen, hop, hop, hoperdehoppa, wat nu? O ja, limo kid…toen kwamen bij de kazen.
‘Kaas,’ siste ik naar mijn zoon en griste zelf ook wat uit het schap, vleeswaren, hup, een greep naar links, terug het gangpad door naar de dozen met wijn (mocht ook) hup nog blind een DVD’tje en dat was het dan!

Ik ben tevreden, de manager kijkt misprijzend naar mijn halfvolle winkelwagentje in..Wát weinig!, verzucht hij. ‘En niemand heeft het gemerkt!’

‘Mooi, denk ik’

Dan volgt de rekening.
Totaal 260 euri…vooral dankzij de wijnen!

De manager keek me aan; ‘dát kán niet!’

Ech wel!

Leuk zo’n prijs voor het geven van je mening!

Ik heb shampoo en douchegel voor een jaar. En negen soorten kaas en negentien soorten wijn, plus vleeswaren, nootjes, weet ik wat…

Ik was in slot Loevestein…óók geweldig…!!

Doordat Hugo de Groot voorstander was van een centrale overheid die ook de kerk bepaalde werd hij in gevangenis Loevestein gesmeten. In feite was die Hugo helemaal niet zo geïnteresseerd in het geloof, hij dacht alleen dat het de énige manier was om de tolerantie te bewaren (slim gedacht in die tijd, want aan scheiding tussen staat en kerk was men in die tijd écht nog niet aan toe)
Godzijdank was die Hugo niet alleen tolerant, maar ook verstandig genoeg om naar zijn superintelligente vrouw, Maria van Reigersberg, te luisteren en verstopte zich in de boekenkist…en ontsnapte uit Loevestein! (Eigenlijk was het sowieso een slim ventje, hij was pas 11 jaar toen hij al naar de universiteit ging!)

We kregen ook een vet cool staatkrantje met voorbeelden in deze tijd, Martin Luther King, Dalaï Lama, de intolerantie die heden ten dage weer groeit in Nederland t.a.v.anders gelovigen…
In één woord, de perfecte kerstmis voor Doei… Vrijheid en tolerantie uitdragen t.a.v. andersdenkenden en gelovigen!

Nu mijn kinderen nog zó ver krijgen dat ze dit gaan snappen, want die hadden meer oog voor de hippe ezel (een échte met kniperende kerstlichtjes op zijn hoed en om zijn hals), voor het middeleeuws kaarsen maken en de middeleeuwse snert, waarvan ik predikte dat-ie al die jaren ingevroren was geweest om hen speciaal op deze kerstavond te kunnen serveren. Ze geloofden me niet, stelletje heidenen!
We hadden een heel erg leuk leenkind bij ons, een meisje van zes uit een stadje in de buurt, die grappig en geweldig was! Ze stelde vragen aan de gids in de trend van; Zijn hier écht spoken? Dat geloof ik namelijk niet. Ik zou d’r zó adopteren! Het zou bést kunnen dat ze de reïncarnatie van Maria van Reigersberg was, want op veel vragen van de gids wist ze antwoord. De gids begon trouwens omstandig uit te leggen dat Irene van Moors nét een week voor ons samen met een ‘spokenziener’ Hugo de Groot had zien rondwaren. Noch de gids, noch leenkind noch ik geloofden dat. Die Hugo had toch geen fijne herinneringen aan dat Loevestein. Wáárom naar zo’n koud, kasteel teruggaan als je als vrij man bent gestorven in Rostock?
Aniehow, de kerstgedachte was volop aanwezig, zeer geslaagd! Ik wil volgend jaar wéér naar een verlichte plek! Misschien wel Auschwitz ofzo, die kinderen van mij zijn daar wel aan toe…

Ze hebben écht hardere feiten dan Loevestein nodig om hen ervan te overtuigen dat tolerantie t.a.v. de medemens de énige wég is!

Ik ben een lousy opvoeder w.b. opruimen, tafelmanieren, reinheid, regelmaat etc., maar hen concreet ethische vraagstukken onder de neus schuiven, ja, ik geloof dat ik als opvoeder dan bést iets te bieden heb.

Ik raad iedereen aan om naar Loevestein te gaan met de kerst (kan nog t/m donderdag, dacht ik, klik op plaatje en lees de site) Het kasteel baadt in kaarslicht, een kerstmaaltijd staat, compleet met geschiedsvervalsing (want kaneel hadden ze in die tijd nog niet!) op je te wachten.
Je ziet een oude muur met een geheimzinnige schildering van Jezus aan het kruis, met daarnaast een martelares, maar tussen de martelares en Jezus was een doorkijkluik gemaakt naar de slaapkamer van??? Heel mysterieus…spannend…

Door al dat kaarslicht ben ik hélemaal verlicht geraakt, en door de ideeën natuurlijk.
Trouwens die Hugo, die had een privékapel daar in dat Loev…(afgeleid van lupus, wolf…)

Meer verhalen?..óp naar Loevestein…tètteretèt!

En ik vliehieeeggg….

Je kan het kopen tegenwoordig, (ja wát niet eigenlijk? Is alles-behalve liefde- nu te koop?)- engelvleugels! Voor een habbekrats kun je engel worden en willen we dat -deep down in onze verdorven ziel- niet allemaal?

Stel je voor…je hebt even – na een dag hard werken- geen zin in je huis, vrienden, familie, kinderen, partner. Je schuift je raam open , doet je vleugels om en huppa… je gluurt even bij de buren naar binnen, of iets verder op, of neemt een duik naar je favoriete café…
En als je een hele snelle vlieger bent dan kun je ook nog even op en neer naar het zuiden, naar de zonnige zon, een zigeunerfeest meemaken, dansen met je vleugels in de nacht bij een knapperend houtvuur met een man die gloeiende, zwarte ogen heeft, die de sterren uit zijn leren laarzen danst…en als dan het ochtendgloren is aangebroken, vlieg je terug, dwars door de rijpende korenvelden en kraaiende hanen. Nét op tijd je raam weer in om warme croissantjes met chocolademelk te maken als ontbijt voor de kinderen…..om vervolgens je vleugels zorgvuldig op te bergen en je mensenlijf in je werkpak te hijsen om weer te gaan werken op die dodelijk, saaie werkplek. Maar de ervaring van de nacht, toen je nog een engel was, doet je zo gloeien van binnen dat je het werk helemaal niet meer boring vind. De engel heeft je bezieling gegeven, passie, wie weet zelfs…liefde! Liefde voor wat je doet, wie je bent!

Oooo, geef me engelvleugels en ik vlieg…ik vliieeehiiieeeggggg

Of, je wordt een Zen-engel..rustig zweef je door de straten, raakt de bomen aan, snuift aan het groene gras in het park, zweeft naar de mooiste binnentuin van de stad waar je even rust op het hoofd van een gouden boedha, dan zweef je naar de hoogste kerktoren en maakt eerst een rondje om de kerk om je te laten verlichten door de glas-in-loodramen die nu mooier als ooit stralen door het kaarslicht binnenin de kerk. Om vervolgens op je gemak naar de piek van de toren te zweven. Je kijkt door een spleet in het dak naar beneden, naar alle mensen die daar staan te zingen voor een hoger doel…en dán voel je je god zelve… vervolgens zweef je naar een moskee en gaat rondjes glijden om de ronde koepel, steeds sneller gaat het, sneller en sneller… totdat je je laat vallen en beland op dikke, perzische, zachte tapijten die als een wollen deken om je heen sluiten. Even blijf je liggen in deze koestering…maar dan zweef je weer omhoog op zoek naar zingende Hare Krisjna’s…hun geluid hoor je al van verre en hun oranje kleding straalt zó veel energie uit dat je zonder veel moeite als een wervelwind verder waait en terecht komt op het hoofd van de olifantgod van de Hindu’s. Dáár doe je weer kracht op om alle andere goden te ontmoeten..zovéél goden, zóveel engelen… en dankzij je vleugels kan je ze állemaal ontmoeten…

Dan besef je; Ja,het is écht wéér Kerstmis!